Μέχρι και ημερομηνία για να σε γιορτάσουμε σου βάλανε. Άραγε περιμένεις εκείνη τη μέρα για να πάρεις το τριαντάφυλλο και το ζεστό σου φιλί; Περιμένεις εκείνη τη μέρα για να ακούσεις ένα σ’ αγαπώ, ένα σ’ ευχαριστώ και μια συγνώμη; Κι έπειτα είσαι χαρούμενη ή μήπως γνωρίζεις ότι εκείνη τη μέρα επιβάλλεται και αυτό σε θλίβει. Δεν είναι από καρδιάς, είναι λόγω της ημέρας. Αλίμονο σε όποιον περιμένει τις 9 Μαΐου να θυμηθεί πως υπάρχει μητέρα. Δηλαδή τον υπόλοιπο χρόνο ορφανεύει; Δεν είναι άδικο που η μάνα γιορτάζει σε κάθε επιτυχία του παιδιού της κι εμείς της έχουμε μόνο μια μέρα να γιορτάσουμε γι’ αυτήν;
Ποιος ορίζει αυτές της ημερομηνίες; Ποιος είναι αυτός που ορίζει πότε θα γιορτάσουμε τον έρωτα (14 Φεβρουαρίου), την μητέρα (9 Μαΐου) και χιλιάδες ακόμα γιορτές. Υπάρχει γιορτή για το παιδί, για το ζώο, για τον πατέρα, για τη φύση, μέχρι και γιορτή της… αγκινάρας έχουν φτιάξει. Κι εντάξει, ας υποθέσουμε ότι κάπως θα βρούμε να γιορτάσουμε αυτές τις μέρες, στην γιορτή της αγκινάρας τι κάνουμε; Βγαίνουμε και μαζεύουμε αγκινάρες, είμαστε υποχρεωμένοι να φάμε όλοι εκείνη τη μέρα αγκινάρες ή μήπως παίρνουμε όλοι μπάλα τις λαϊκές και αγοράζουμε αγκινάρες;
Και βάλαμε στο ίδιο τσουβάλι των γιορτών με τις αγκινάρες και την μάνα;
Ε, αυτοί είμαστε…
