Θεέ μου, πόσο μάταιο είναι να περιμένεις τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο και τα παλάτια. Από μωρά, μας μπουκώνουν με βασιλοπούλες και πρίγκιπες, με φιλιά και αναστήσεις, με βατράχια και τέρατα που έγιναν γκαραζότεκνα, με κολοκύθια που γίνανε άμαξες, όλοι στο τέλος ζουν καλά κι εμείς υποτίθεται ότι θα πρέπει να είμαστε καλύτερα. Πώς να είμαστε καλύτερα;
Εγώ αν ξεραθώ στον ύπνο και κάνω την ωραία κοιμωμένη, το μόνο που έχω να περιμένω είναι η απόλυσή μου και το αφεντικό να με φιλάει σταυρωτά και να μου κουνάει μαντίλι. Γιατί η άλλη, η Σταχτοπούτα, καθάρισε δύο πατώματα και ένα τζάκι και κατευθείαν να πέσει η λύπηση της νονάς πάνω της, εμένα η νονά μου τόσα κολοκυθάκια έχω πάρει, ούτε τιμόνι δεν μου μεταμόρφωσε – όχι άμαξα που απέκτησε η άλλη. Το γοβάκι που το πας; Κατευθείαν να αναζητήσει ο πρίγκιπας σε ποια ανήκει, έχεις περπατήσει κοπελιά στην Πλάκα να δεις για πότε φεύγει το τακούνι;
Η άλλη η Πεντάμορφη με το τέρας…εδώ που τα λέμε σιγά το τέρας – ευγενέστατος με το παλάτι του, το παλτό του, τα λουλούδια και τα τσαγερά του, έχω εγώ να της δείξω κάτι τέρατα εκεί έξω με την παντόφλα και την φραπεδιά στο χέρι, ξύνουν μύτη – αυτί- αρχ..δι ενώ ταυτόχρονα σου λένε για τα ωραία μάτια σου και κοιτάνε τα βυζιά σου. Βγήκε και η άλλη η σουρλουλού, να πάει ντυμένη στα κόκκινα στην γιαγιά της στο δασάκι και την έσωσε ο ξυλοκόπος, για βγες εδώ ντυμένη στα κόκκινα… ούτε μέχρι την άλλη γωνία δεν θα προλάβεις να πας και θα σου έχουν πάρει και το βρακί.
Πολύ παραμύθι έχουμε φάει, θα ξεχάσω εγώ την Χιονάτη που είχε τους 7 νάνους δουλεύανε για πάρτη της κι αυτή έτρωγε μίλα και μίλαγε με τους σκίουρους; Μωρέ ας βρω έναν, όχι 7, έναν να ξυπνάει και να πηγαίνει για δουλειά και ας είναι και νάνος – στο ύψος θα κολλήσουμε; Την μάζεψε κι εκείνη ο πρίγκιπας την φίλησε και της ξεκόλλησε το μήλο από τον λαιμό – δεν της ρίχνατε καμιά φάπα στην πλάτη να το φτύσει να τελειώνουμε; Ήθελε και φιλάκι… σαν τον βάτραχο, έγινα πρίγκιπας. Με τόσους βατραχομούρηδες έχω βγει, κανένας δεν έγινε πρίγκιπας…τί παραμύθι κι αυτό, πόσα κοριτσάκια μετά από αυτό φίλησαν βατράχια και άκουσαν απλά ένα «κουαξ». Μου τα έλεγε εμένα η μάνα μου αλλά που να την ακούσω… ο άντρας δεν αλλάζει… όσο και να τον φιλήσεις μόνο πριτς ακούς, και κανένα ρέψιμο. Είδες πουθενά κανέναν πρίγκιπα να πηγαίνει πάνω στο άλογο ξύνοντας την μύτη του; Εγώ γιατί σε κάθε φανάρι βλέπω όλους με την ίδια κίνηση να ψάχνουν τον θησαυρό στο βαθύ ρουθούνι; Άκουσες κανέναν πρίγκιπα, εκεί που χόρευε με την καλή του να ρέβετε; … εσύ γιατί κοντεύεις να βγάλεις τα άντερά σου γκα και γκα μία ώρα να σε ακούσουμε; Τελικά μόνο στις γυναίκες διάβαζαν αυτά τα παραμύθια γι’αυτό τρέχουμε να γίνουμε πεντάμορφες, αυτός που θα σκάσει με την παντόφλα και το μούσι αξυρισιά, δεν είχε την μάνα του τα του διαβάζει τους πρίγκιπες.
Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013
Δεν θα σε φιλήσω ποτέ - να μείνεις βατράχι!
Θεέ μου, πόσο μάταιο είναι να περιμένεις τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο και τα παλάτια. Από μωρά, μας μπουκώνουν με βασιλοπούλες και πρίγκιπες, με φιλιά και αναστήσεις, με βατράχια και τέρατα που έγιναν γκαραζότεκνα, με κολοκύθια που γίνανε άμαξες, όλοι στο τέλος ζουν καλά κι εμείς υποτίθεται ότι θα πρέπει να είμαστε καλύτερα. Πώς να είμαστε καλύτερα;
Εγώ αν ξεραθώ στον ύπνο και κάνω την ωραία κοιμωμένη, το μόνο που έχω να περιμένω είναι η απόλυσή μου και το αφεντικό να με φιλάει σταυρωτά και να μου κουνάει μαντίλι. Γιατί η άλλη, η Σταχτοπούτα, καθάρισε δύο πατώματα και ένα τζάκι και κατευθείαν να πέσει η λύπηση της νονάς πάνω της, εμένα η νονά μου τόσα κολοκυθάκια έχω πάρει, ούτε τιμόνι δεν μου μεταμόρφωσε – όχι άμαξα που απέκτησε η άλλη. Το γοβάκι που το πας; Κατευθείαν να αναζητήσει ο πρίγκιπας σε ποια ανήκει, έχεις περπατήσει κοπελιά στην Πλάκα να δεις για πότε φεύγει το τακούνι;
Η άλλη η Πεντάμορφη με το τέρας…εδώ που τα λέμε σιγά το τέρας – ευγενέστατος με το παλάτι του, το παλτό του, τα λουλούδια και τα τσαγερά του, έχω εγώ να της δείξω κάτι τέρατα εκεί έξω με την παντόφλα και την φραπεδιά στο χέρι, ξύνουν μύτη – αυτί- αρχ..δι ενώ ταυτόχρονα σου λένε για τα ωραία μάτια σου και κοιτάνε τα βυζιά σου. Βγήκε και η άλλη η σουρλουλού, να πάει ντυμένη στα κόκκινα στην γιαγιά της στο δασάκι και την έσωσε ο ξυλοκόπος, για βγες εδώ ντυμένη στα κόκκινα… ούτε μέχρι την άλλη γωνία δεν θα προλάβεις να πας και θα σου έχουν πάρει και το βρακί.
Πολύ παραμύθι έχουμε φάει, θα ξεχάσω εγώ την Χιονάτη που είχε τους 7 νάνους δουλεύανε για πάρτη της κι αυτή έτρωγε μίλα και μίλαγε με τους σκίουρους; Μωρέ ας βρω έναν, όχι 7, έναν να ξυπνάει και να πηγαίνει για δουλειά και ας είναι και νάνος – στο ύψος θα κολλήσουμε; Την μάζεψε κι εκείνη ο πρίγκιπας την φίλησε και της ξεκόλλησε το μήλο από τον λαιμό – δεν της ρίχνατε καμιά φάπα στην πλάτη να το φτύσει να τελειώνουμε; Ήθελε και φιλάκι… σαν τον βάτραχο, έγινα πρίγκιπας. Με τόσους βατραχομούρηδες έχω βγει, κανένας δεν έγινε πρίγκιπας…τί παραμύθι κι αυτό, πόσα κοριτσάκια μετά από αυτό φίλησαν βατράχια και άκουσαν απλά ένα «κουαξ». Μου τα έλεγε εμένα η μάνα μου αλλά που να την ακούσω… ο άντρας δεν αλλάζει… όσο και να τον φιλήσεις μόνο πριτς ακούς, και κανένα ρέψιμο. Είδες πουθενά κανέναν πρίγκιπα να πηγαίνει πάνω στο άλογο ξύνοντας την μύτη του; Εγώ γιατί σε κάθε φανάρι βλέπω όλους με την ίδια κίνηση να ψάχνουν τον θησαυρό στο βαθύ ρουθούνι; Άκουσες κανέναν πρίγκιπα, εκεί που χόρευε με την καλή του να ρέβετε; … εσύ γιατί κοντεύεις να βγάλεις τα άντερά σου γκα και γκα μία ώρα να σε ακούσουμε; Τελικά μόνο στις γυναίκες διάβαζαν αυτά τα παραμύθια γι’αυτό τρέχουμε να γίνουμε πεντάμορφες, αυτός που θα σκάσει με την παντόφλα και το μούσι αξυρισιά, δεν είχε την μάνα του τα του διαβάζει τους πρίγκιπες.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)