Διπλής όψεως το ντοκιμαντέρ του Κένι Ορτέγκα. Του «μαέστρου των δισεκατομμυρίων», σύμφωνα με το επαγγελματικό περιοδικό «Variety». Ο ίδιος που είχε αναλάβει τη σκηνοθεσία για το μεγαλύτερο μουσικό υπερθέαμα όλων των εποχών με τις πενήντα προγραμματισμένες και sold out συναυλίες του Μάικλ Τζάκσον στη διάρκεια του περασμένου καλοκαιριού. Η πρώτη όψη, λοιπόν. Όπου κρυφές βιντεοκάμερες σκοπεύουν και αποτυπώνουν το making of αυτού του θηριώδους music show. Τηρουμένων των αναλογιών κι εδώ όπως περίπου με τον «Τιτανικό» του Τζέιμς Κάμερον και των διακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων. Ζαλίστηκα. Κρυφά, ενδοδαπέδια ασανσέρ να εκτοξεύουν πυραυλικά τους χορευτές. Φωτιστικά από τον Άρη και τον Κρόνο να κάνουν πιρουέτες με τους θεατές. Ζωντανά ρομπότ αυριανής γενιάς που τους λένε χορευτές. Ακροβάτες, γερανοί, απίστευτοι αυτοματισμοί. Ανώτεροι από την Μπαρτσελόνα τη θρυλική. Και ως κερασάκι σ΄ αυτή την τούρτα τη θεαματική η green screen, μια κινηματογραφική τεχνική όπου καταφέρνει να μεταφέρει τον Μάικλ Τζάκσον στην «Γκίλντα» απέναντι στον Γκλεν Φορντ και τη Ρίτα Χέιγουορθ. Πού μεγάλη υπερπαραγωγή. Να σου φεύγει το σαγόνι τη στιγμή που λες «οh, my god» τι υπέρτατος χαβαλές! Κι όμως η δεύτερη όψη με ψυχραιμία και λογική αναποδογυρίζει αυτή την εικόνα την εντυπωσιακή. Χωρίς φυσικά να το θέλει ο σκηνοθέτης. Εγκλωβισμένος ο μικρομέγαλος, μεταλλαγμένος τραγουδιστής. Ψιλοκαρυδωμένη η φωνή. Βιομηχανοποιημένη η μουσική. Όλοι και όλα σε αποστείρωση συναισθηματική. Τόσα λεφτά τόσος κόπος τόση τελειομανία τόση μηχανική ακρίβεια τόσος κόσμος τόσος ιδρώτας τόσος χρόνος για μια μόνο στιγμή. Όταν το ασπρόμαυρο και αρσενικοθήλυκο γεροντομωρό πιάνει μικρόφωνο και επιστρέφοντας στις αρχές του ΄80 και στο «Τhriller» τραγουδάει το «Βillie Jean» όπως πρώτα. Τότε που έκανε τομή στο R&Β. Τι τα ΄θελες μωρέ τα φρου φρου και τις δόξες. Για μια μετάλλαξη αδειανή. What a waste! Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει το δύστυχο παιδί!Από το http://www.greekmoney.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου