Αύγουστος

Ωραίες οι διακοπές: η μυρωδιά της αλμύρας σε συνδυασμό με το ηλιοκαμένο δέρμα, τα κάστρα στην άμμο, τα καλαμάκια με φρεσκοκομμένη σαλάτα, η ακαταμάχητη Ελληνίδα μάνα που ουρλιάζει «μη και μη» στην παραλία, το δροσερό αεράκι της νύχτας, οι οργανωμένοι Αυστραλοί που έχουν στήσει τη σκηνή δίπλα σου και σηκώνονται από τις 6 να φάνε πρωινό αλλά… σαν την Αθήνα πουθενά.

Ωραία η Αθήνα: η μυρωδιά των καυσαερίων σε συνδυασμό με τα καμένα λάδια του μπροστινού σου, τα σκαμμένα και παρατημένα έργα στους δήμους, τα κατεψυγμένα κρέατα και οι μπολιασμένες τομάτες, η ακαταμάχητη Ελληνίδα μάνα που ουρλιάζει «μη και μη» στο διπλανό διαμέρισμα, το βρωμερό από τα σκουπίδια αεράκι της νύχτας, οι κουτσομπόλες γειτόνισσες που μένουν δίπλα σου και ξέρουν ότι γύρισες 6 το πρωί αλλά… σαν τη δουλειά που σε περιμένει από Σεπτέμβρη πουθενά.

Ωραία η δουλειά: η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου ελληνικού καφέ σε συνδυασμό με τα ζεστά ψωμάκια του φούρνου που είναι δίπλα από το γραφείο σου και που μοιάζει χιλιόμετρα μακριά, το κάστρο που ετοιμαζόσουν να αγοράσεις και στο γκρέμισαν μειώνοντας τον μισθό σου, το στομάχι σου που έχει φτάσει στην πλάτη μέχρι να σχολάσεις να πας για φαί, η ακαταμάχητη Ελληνίδα μάνα που ουρλιάζει «μη και μη» ( την Ελληνίδα μάνα να ουρλιάζει την συναντάς παντού), η μοναδική όρεξη της νύχτας, να πας … μεχρι το κρεβάτι σου αφού έχεις ξεθεωθεί ολημέρα, οι οργανωτικές αλλαγές των αφεντικών σου που σου φορτώνουν κι άλλες δουλειές και που θα πρέπει να σηκώνεσαι από τις 6 το πρωί για να σχολάσεις κάποια στιγμή το βράδυ… αλλά σαν την αγκαλιά του συντρόφου σου πουθενά.

Ωραία η αγκαλιά του συντρόφου σου: η μυρωδιά της μασχαλίλας σε συνδυασμό με την ποδαρίλα όταν γυρίζει από τη δουλειά, τα κάστρα που σου έταζε και γίνανε μια υπόγα στο Παγκράτι, τα ντελίβερι που σε επισκέπτονται κάθε μέρα επειδή βαριέται να κουνήσει τον κώλο του να μαγειρέψει, μια ακαταμάχητη Ελληνίδα μάνα που σε κατάντησε να ουρλιάζεις μη και μη ακόμα και μέσα στο σπίτι σου, οι οργανωμένοι γονείς του που κάθε φορά που σε επισκέπτονται κουβαλάνε και όλα τα κατσαρόλια τους λες και εμείς εδώ δεν έχουμε να φάμε… αλλά σαν το τρελοκομείο που απέδρασα, πουθενά!!!!!