Στο πρόσωπο της Κρίσης

Ουρλιάζεις χαμένη στο άγχος των ονείρων σου μα δεν ακούει κανείς. Δημιουργείς, μα κανείς δεν βλέπει(!) ζούμε στον κόσμο των τυφλών μόνο που και η αφή έχει παραληρήσει. Και τι με νοιάζει;

Φορτώθηκα μια ενοχή, μια πελώρια καταστροφή, την οποία δεν βλέπω μα μιζεριάζω στο άκουσμά της. Με το δικό σου μαύρο εγώ γράφω, με το δικό σου μαύρο δημιουργώ κι αν επέλεγα ένα μαύρο να ντυθώ, θα ήταν βελούδο, σατέν ή μετάξι, να δώσω χάρη στην μαυρίλα που μου ποτίζεις το μυαλό.
Έπαψα να σε πιστεύω. Δεν υπάρχεις. Και τώρα κερδίζω εγώ.
Πλάθω με τα υλικά που μου’δωσες. Γεμίζω τις τρύπες που άνοιξες με δικό μου χρώμα και απ’την πόρτα μου εσύ δεν περνάς.
Δεν έχω ανάγκη να ανήκω κάπου, δεν έχω ανάγκη να συζητώ για σένα και …πλέον πλήττω. Πλήττω να ακούω για σένα, βαριέμαι. Ναι σε βαριέμαι. Να μιλάω για κάποια που δεν έχω δει, δεν έχω νιώσει και τόσοι, κοιμούνται μαζί της, ξυπνάνε μαζί της, τρώνε μαζί της, αναμασούν την ίδια τροφή της.
Λυπάμαι γι’αυτούς που πίστεψαν κι άφησαν το ψέμα να κυλάει.